Vader Cadet: “Ik doe er alles aan om mijn kinderen de kans op onderwijs te geven.”

U bent enige tijd in de Dominicaanse Republiek geweest. Wat bracht u daartoe?

Ik wilde een beter leven voor mijn vrouw en kinderen. Dat is de reden waarom zovelen van ons vertrekken. Je weet dat het moeilijk wordt en dat er risico’s zijn, maar de hoop op iets beters is groter dan de angst. Hoewel we samen waren, leefden we in onzekerheid.

Wat ging er mis?

We werden opgepakt en teruggestuurd naar Haïti. Dat alleen al was al een harde klap. Maar kort daarna vertrok mijn vrouw naar Brazilië. Ineens stond ik er alleen voor, met een dochter van negen en een zoontje van zes. Geen werk, nauwelijks middelen, en twee kinderen die van mij afhankelijk waren.

Hoe bent u verdergegaan?

Ik dacht aan het Creelse spreekwoord “Mwen vann zouti, m pa blije metye.” (vertaling: “Ik heb misschien mijn gereedschap verkocht, maar mijn vak ben ik niet vergeten.”). Het gaf me kracht. Ik ben gaan werken op het land, samen met mijn vader. Elke ochtend voor zonsopgang staan we op en lopen we naar de akkers. Het is zwaar werk, maar wel eerlijk werk. Het geeft ons houvast.

Konden de kinderen naar school?

Mijn zoon kon ik inschrijven voor groep 1. Maar voor mijn dochter had ik het geld niet. Ze bleef thuis en zag andere kinderen elke dag met hun schooltas de straat op gaan. Dat deed haar pijn, en mij ook. Ze zei er niets over, maar ik zag het aan haar gezicht.

Hoe kwam het sponsorprogramma in beeld?

AMG Haïti schreef mijn dochter in voor het programma. Daarmee werd het mogelijk om haar schoolgeld te betalen. Ze zit nu in groep 4. Dat klinkt als een kleine stap, maar voor ons is het een wereld van verschil.

Hoe zijn de kinderen veranderd sindsdien?

Ze lachen meer. Ze zijn trots op hun uniform. Ze zingen zelfs het Haïtiaanse volkslied, terwijl ze het Creools nog aan het leren zijn. Ze voelen zich ergens bij horen. Dat is wat onderwijs doet: het geeft kinderen een plek in de wereld.

Wat hoop je voor de toekomst?

Ik wil dat mijn kinderen naar de universiteit gaan. Wat ze studeren, mogen ze zelf bepalen. Hun dromen zijn misschien anders dan de mijne. Maar ik doe er alles aan om hen die kans te geven.”

Honderdduizenden Haïtianen leven en werken in de Dominicaanse Republiek, vaak zonder geldige verblijfsstatus. Ze vluchten voor armoede, politieke instabiliteit of geweld thuis. Maar het leven als ongedocumenteerde migrant is hard: constante angst voor arrestatie, geen toegang tot gezondheidszorg of onderwijs, en geen zekerheid. Velen worden uiteindelijk uitgezet en keren terug naar Haïti met lege handen. Via het sponsorprogramma kunnen zij een toekomst opbouwen.