Tekst: ZOA – Anneke Bolt
Ternauwernood ontkwam Subhi met zijn rolstoel uit het appartementencomplex in Aleppo waar hij woonde, voor de aardbeving. Een week later maakt hij noodhulpkits klaar voor andere slachtoffers, in het opvangcentrum waar hij verblijft. Met nog steeds dezelfde sokken aan – twee verschillende.
Breed grijnzend trekt Subhi zijn broekspijpen omhoog. “Ik heb twee verschillende sokken aan”, zegt de 57-jarige Syriër. “Ik had geen tijd om ze bij elkaar te zoeken, toen we plotseling ons huis uit moesten.”
Het appartement in Aleppo waar hij voor de aardbeving met zijn twee volwassen dochters woonde, is onbewoonbaar verklaard. “We lagen te slapen toen ons huis begon te dansen”, vertelt hij. “Mijn dochters zijn schreeuwend de weg opgelopen, om hulp voor mij te halen.”
Subhi zit in een rolstoel en kon moeilijk het flatgebouw uitkomen. “Er was zo’n gigantische paniek op straat. Iedereen stond om hulp te schreeuwen.”
En toch … er kwam hulp. Subhi werd gered. “Ik kon nog net mijn identiteitskaart meepakken”, vertelt hij. “Daarna hebben we de rest van de dag buiten gestaan in de regen. Niemand durfde ergens onder te gaan staan. Er waren zoveel naschokken.”
Al snel vonden Subhi en zijn dochters onderdak in een Syrisch-Orthodoxe kerk, die is ingericht als opvangcentrum voor zo’n tweehonderd mensen. Medewerkers van ZOA en een lokale organisatie zorgen daar voor matrassen, dekens en warme maaltijden.
Subhi helpt ook mee. In zijn rolstoel maakt hij noodhulpkits klaar voor stadsgenoten die ook getroffen zijn door de aardbeving. Zijn dochters doen vrijwilligerswerk in een ander opvangcentrum. “Zo houden we ons zelf bezig”, zegt hij.
Woord en Daad werkt met Dorcas, EO Metterdaad, Red een Kind, Tearfund en ZOA samen in het Christelijk Noodhulpcluster. Bij grote rampen en crises komt het Christelijk Noodhulpcluster snel in actie.